به يادش...

نويسنده وبلاگش را، پاره‌ي تنش را دوست ندارد.
يا
نويسنده وبلاگش را پاره‌ي تنش نمي‌داند.

نويسنده نه تنها اين وبلاگش را که اون وبلاگش را هم نه پاره ي تنش مي‏داند نه... دوستش دارد!
نويسنده معتقد است اصلا اين فضا چيزي براي دوست داشتن ندارد!
نويسنده معتقد است نه تنها فضاي مجازي نت، که حتي فضاي مجازي حاصل از تلفن و به‏ويژه موبايل و به‏ويژه‏تر اس‏ام‏اس تنها جايي‏ست که اوج سو‏تفاهم و دروغ و خالي‏بنديست!... جايي که هيچ کس يا شايد راست‏تر باشد که بگويم کمتر پيام منتقل مي‏شود و تنها توهم انتقال پيام است! شايد هم توهم نباشد اما هر چه هست، راست‏ها منتقل نمي‏شود!
نويسنده معتقد است در اين فضا...
نويسنده را اگر ولش کنيد شايد هر چه از دهنش درآيد،‏ البته به سبکي مودبانه، و اگر لازم شد با دليل و سند، بار اين فضاي مجازي خواهد کرد!
نويسنده در اين فضا زياد حاضر مي‏شود اما هنوز هم از اين فضا...
نويسنده از اين فضا بدش مي‏آيد!
نتيجه اينکه نويسنده در اين فضا چيزي را قابل دوست داشتن نمي‏داند چه برسد به پاره‏ي تن خود دانستن، حتي اگر وبلاگي باشد که مدت‏ها در آن نوشته باشد... چيزهايي را که دوست مي‏داشته و دغدغه‏هايش را...

همين!