به یادش...

انگار
نوشتن
یادم رفته!

هر کار می‏کنم دیگه نوشتنم نمی آد! هر چی می خوام بنویسم حس می‏کنم...  هیچی!
اعتراف کنم که دلم یه ذره تنگ شده... برای نوشتن! یعنی برای توانایی نوشتن! برا این که یه چیزی بنویسم و به دل خودم بشینه! یه چیزی بنویسم و بعد از خودم نپرسم «که چی؟!»... اعتراف می کنم دلم تنگ شده برا اون زمانی که فکر می کردم وبلاگ... هیچی!
شاید هوس اردویی که چند روزه وحشتناک افتاده تو سرم مجبورم کرد برم سراغ خاطرات طهورا! گرچه هوس اردوی دیگه ای رو کرده م!
و خوندن اولین نوشته های این جا... چرا دیگه نمی تونم بنویسم؟! چرا دیگه... هیچی!

بعد نوشت:
بازم آرشیو خوندم و خوندم و خوندم... و مثه هروقتی که می رفتم سر دفتر خاطرات... فقط یه سوال تو کله م وول خورد: چقدر عوض شده م! حالا خوبه این تغییرات یا بد؟!
...

به یادش...

سرم رو گذاشتم رو بالش، اون قدر دیروقت بود که بلافاصله خوابم ببره... چرا بی‏خوابی زد به سرم و یاد قبر افتادم،‏ نمی دونم!
مرگ و مردن رو که خیلی وقته از یادم رفته... هر بار به شوخی گرفتمش... حتی همون قبر رو! ولی این بار...

عاشق خاک بازی بودم! تو باغچه، اون‏ور حوض شده بود پاتوق من و طبیعی بود با اون همه چاله چوله ای که درست می‏کردم هیچ گل و گیاهی در امون نمونه!
آرزوی بزرگی بود برا یه بچه ی پنچ شیش ساله، کندن گودالی که خودش توش جا شه!
خاک بازی رو دوست داشتم... و تنها چیز وحشتناکش کرمای خاکی بود که گاهی لذت بازی رو ازم می گرفتن و فراریم می دادن...

دیشب وقتی خیلی بی ربط یاد قبر افتادم... با همیشه فرق داشت! هم یاد قبر بود هم یاد خاک بازی بچگیا... تصور وول خوردن کرمای خاکی رو تنم...

خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااا
می‏شه عاقبتمو به خیر کنی؟!

دعام کنید!

به یادش...

                                                              ...
                                                                  دور باید شد از این خاک غریب...

ته‏نوشت:
خسته‏م... دعایم کنید!

به یادش...

                                                                               مردم همه
                                                                                        تو را
                                                                                    به خدا سوگند می دهند
                                                                                اما برای من
                                                                                                 تو
                                                                                         آن همیشه ای، 
                                                                                                 که خدا را
                                                                                                          به تو سوگند می‏دهم!
عیدتون مبارک!

به یادش...

مسخره است این حس و حال آدمی!
درست وقتی که باید پر باشی از انرژی... انگار یه دفعه می بُری!
من الان همین حس رو دارم!

ته نوشت:
یه حرف دل بود، نه به معنای خداحافظی!
سال نویتان پر برکت!
دعایم کنید، زیااااااااااااااااااااااااد!

به یادش...

وقتی خطاب به اهل بیت می گن عادتکم الاحسان و سجیتکم الکرم... اون وقت کریم اهل بیت...

کرامت محض! به فریادمون برس...

ته نوشت:
1. نوشتن از اوج مظلومیت، سخته خیلی سخت...
2. غربت امام حسن رو حتی تو مفاتیح هم می شه دید...

به یادش...

نفس بکش!
عمیق...
عمیق‏تر...
باز نفس که می کشی بوش تمام وجودت رو پر می کنه!
شاید روزمرگیا نمی ذاره تمام سال بوش رو حس کنی... اما نزدیک عید که می شه... از همون اوایل اسفند، باز هواش می افته تو سرت!
باز هوایی می شی!
باز بوش تمام وجودت رو پر می کنه!
و هر چه عمیق تر نفس می کشی... انگار عطش سلول سلولته که با بوش نه سیراب، که تشدید می شه!

امشب عجیب هوای جنوب زده به سرم... شاید تقصیر این پست بود!

به یادش...                                       

                                                                    ای دریغا که همه مزرعه ی دل ها را
                                                                               علف هرزه ی کین پوشانده‏ست
                                                                     و همه مردم شهر
                                                                                 بانگ برداشته اند
                                                                                      که چرا سیمان نیست
                                                                     و کسی فکر نکرد
                                                                                     که چرا ایمان نیست
                                                                     و زمانی شده است
                                                                                 که به غیر از انسان
                                                                                         هیچ چیز ارزان نیست...

ته نوشت:
نمی دونم شاعرش کیه... مال پشت جلد کتاب آیینه ی زار سید مهدی شجاعیه! 

به یادش...

باز هم دهه ی فجر و پخش فیلمهای زمان انقلاب، باز هم سرودهای انقلابی، باز هم شنیدن خاطرات صد بار تکرار...

هنوز تکراری نشده اند!
تکراری نمی شوند!

بعد نوشت:
سر در نیاووردن از قالب و دستکاریش عواقب سوئی داره! دامان ما رو هم گرفت! بی سواتیه دیگه!!!

به یادش...

کم این صحبت شهید مطهری رو نشنیده یم... همون که می گه والله و بالله ما در برابر این قضیه مسئولیم.به خدا قسم ما غافل هستیم. والله قضیه ای که دل پیغمبر اکرم(ص)را امروز خون کرده است این قضیه است. داستانی که دل حسین بن علی(ع) را خونی کرده است این قضیه است. اگر حسین بن علی (ع) امروز بود ، می گفت اگر می خواهید برای من عزاداری کنید، برای من سینه و زنجیر بزنید شعار امروز تو باید فلسطین باشد شمر امروز شما موشه دایان است . شمر 1300 سال پیش مرد و رفت شمر امروزت را بشناس...
این چند روز هم... کم از اخبار فلسطین و نوار غزه نمی شنویم! هر چند که برامون عادی شده... هرچند تعجب میکنیم وقتی برا شهیداشون عزای عمومی اعلام کنن... هرچند...
این همه جمعیت عزادار... این همه هیئت... این همه دسته... این همه حسینیه و تکیه...
اگه دم در هر کدومشون یه صندوق بود... یا حتی یه کیسه ی ساده، نفری صد تومن... می دونید چقدر می شد؟... کمترین کمکی که از دستمون میاد... 
کاش... شمر امروزمون رو بشناسیم!

ته نوشت:
1.امشب اخبار ساعت ده شروعش خیلی قشنگ بود. جمله بندیای ادبیشو یادم نیست... محتواش این بود:
شاید حسین(ع) از پس تاریخ در انتظار یاری توست...
امروز یکی بیش از همه ی ما اشک ریخت...
و بعد زوم کرد روی یا مهدی ادرکنی...

2. کاش اگر می تونیم... تو هیاتی، مراسمی ... جایی کاره ای هستیم، یادمون باشه تو همین هیات ها...  شعار امروزمن و تو باید فلسطین باشد! نه فقط روز قدس!

به یادش...
برف دست نخورده... از اونا که حال میده روش قدم بزنی و بعد برگردی جاپاهاتو نگاه کنی... هرچند، دو سه نفری قبل از من این کارو کرده بودن... و حالا فقط جای پاشون روی برفا مونده بود!
برخلاف همیشه، دلم نیومد پامو بذارم روی برفای سفید و نو...!

یکی از جاپاها رو انتخاب کردم و پا گذاشتم جای همون پاها...
یعنی جاپای کی بود؟
پا جا پای کی گذاشته بودم؟!

این که یه مسیر کوتاه بود، کاش حواسم بود تو زندگی دارم پام رو میذارم جاپای کی!!!

به یادش...

سرنوشت:
1. موج جدید راه افتاده، از ایام خوش مدرسه گذشته و کنکور رو به سلامتی رد کرده! اما من دعوت شده‏م به نوشتن خاطرات مدرسه!
2. این موج خیلی وقت پیش راه افتاد، رو حساب تا الان باید تموم می‏شد، چرا الان به من رسیده... نمی دونم!
3. وقتی که گفتن خاطرات مدرسه، هیچی تو ذهنم نبود... این چند روز این قدر خاطره مرور کرده‏م که تو انتخابشون برا نوشتن مونده‏م!

ایام مدرسه، تا دوم راهنمایی شدیدا مثبت بودم!... الان که بهش فکر می کنم خودم نمی تونم بفهمم خودمو!!
سوم راهنمایی کادریا آرامش نداشتن از دستمون، هر چند خدا رحم کرده بود و باهام هم چنان خوب بودن... و همین عاملی بود که هر وقت به بروبچ هم گیر میدادن من یه پا وکیل مدافع بودم براشون!!
دبیرستان به تعادل رسید! کار خودم رو می کردم در عین مثبتی!!!... یادم نمی ره سال سوم مشاورمون بهم گفت دبیرا می‏گن این مجهول خان عین جرقه اس تو انبار باروت!... خودش ممکنه صداش در نیاد ولی کافیه شروع کنه تا نصف کلاس بره رو هوا!

و اما خاطرات تلخ و شیرین، درهم!
یک: شده بودیم مبصر کلاس! دوم دبستان! فکر کنم اولای سال بود!... دخترک تنها تصویری که ازش برام مونده سکوته با اون چشمای روشنش!... نمی دونم چی کار کرده بود، چه شیطنتی یا سرو صدایی که بهش گفتیم بره دم در کلاس وایسه!!... جوگیری بود یا الگوگیری از فیلما... یادم نیس!!!
دخترک رفت دم در کلاس... بار دوم که نگاهم بهش افتاد، هم دلم سوخته بود هم داشتم از خنده وا میرفتم... یه لنگه پا، دو تا دستشم گرفته بود بالای سرش... داشت گریه می کرد!!!!!
پشت دستم رو داغ کردم برا مبصری!

دو: کمترین نمره هام همیشه نقاشی بود و ورزش!... باز نقاشی رو میشد یه کاری کرد اما ورزشو...!
معمولا به خاطر نمره های دیگه ام اینا رو هم ارفاق می کردن!
اما اول راهنمایی دیگه خبری از ارفاق نبود!!!... پایین ترین نمره های ایام تحصیلم رو گرفتم اونم از ورزش!!! 
ثلث اول:13
ثلث دوم: 15
البته پیشرفت خوبی داشتم ثلث سوم شدم 18
و این پیشرفت به یمن فوتبالی شدن وبعد اردتمندی به رادیوی سابقا عزیز ورزش! چنان ادامه یافت که دبیرستان دو ساعت قبل از امتحان ورزش بچه ها میومدن سراغمو می گفتن بهشون نرمش بدم!!!!!!

سه: سال سوم راهنمایی دو تا کلاس فوق العاده برامون گذاشتن، ریاضی و علوم!
هر چی با زبون خوش گفتیم بی خیال شین، کسی محلمون نداد! ما هم که از قبل اخطار داده بودیم، خودمون دست به کار شدیم!
برای ریاضی ازمون تست می گرفتن، با یه قرار از پیش تعیین شده ده پونزده تا از بچه زرنگا، پاسخنامه رو این جوری پر کردن: الف . ب . ج. د .الف. ب. ج . د...
بی چاره بچه های دیگه سه ساعت مخ گذاشتن ماها سه سوته برگه ها رو دادیم و زدیم بیرون!... هرچند آخر سر دو زاریشون افتاد و مچ یکی از بچه ها رو گرفتن و گفتن باید راه حلا رو براشون بنویسه! بعدشم اومدن سراغ ما که سرخوش تو حیاط مشغول بسکت بودیم، همه رو جمع کردن تو یه کلاس که حالا که اینقدر تست ها براتون ساده بوده، بیاین سوال تشریحی بهتون میدیم!!!!
البت ما هم کم نیاووردیما! تو نوشتن صورت سوالا است شد اصط و تقسیم، طغثیم! و ... هیچ کدوم از برگه ها هم نام و نام خانوادگی نخورد... و طبیعتا یه نفر هم به سوالا جواب نداد!!!!!
فاتحه کلاس ریاضی بعد از اون روز خونده شد!
معلم نازنین علوم هم که کلی ادعای کلاسداری داشت و همیشه از سابقه ش برامون می گفت،‏ از پچ پچ بچه ها عاصی شد، مثه خیلی از تهدیدای الکی گفت هر کی می خواد بره بیرون، بره!
و باز بچه درس خوونا بودن که طی یک حرکت هماهنگ، حرف گوش دادن و پا شدن رفتن بیرون!... بقیه ام از خدا خواسته!!... دو سه نفر بیشتر نمونده بودن سر کلاس که معلم عزیز رسما کلاس رو تعطیل اعلام کرد!
آخی... چه ایام خوشی بود! خوبیش این بود که درسامون خوب بود، زور کسی بهمون نمی رسید! 

چهار: اصلا تو مدرسه راهنماییمون سنت بود، سالی دو سه بار آب بازی! خداییش آب بازیی بودا! هیچ کی تو مدرسه در امان نبود، نه بچه ها نه معلما نه حتی کادر دفتر! بعدشم فقط باید وامیستادی یه گوشه و شروع می کردی به چلوندن لباسات که وقتی میری تو کوچه ضایع نباشه!یا اینکه وقتی آبا از آسیاب افتاد، ولو شی تو آفتاب تا خشک شی!
سال آخر بود که تهران به کم آبی خورد! مدیر و ناظم و مشاورا هم اومدن و خیلی محترمانه خواهش کردن تو این شرایط بی خیال آب بازی شین!
ما بچه های مثبت هم کاملا پذیرفتیم!... وجدانمون نمی ذاشت آب جیره بندی شه و ما آب بازی کنیم!...
تو این ماجرا فکر کنم تنها کسی که خیلی خوشحال شد، سوپری رو به روی مدرسه بود، چون روز آخر، بطریای دوغ بود که بچه ها رو سر و کله ی هم خالی می کردن!!!!!
البته باور کنید تو این یه قلم من شدیدا مثبت بودم! کلی غرولند کردم سر این رفقای خرابکار... اما کو گوش شنوا؟! جز این که چنان بلایی سرم آووردن که خودشون مجبور شدن آخر سر برن از همون سوپری مواد شوینده بخرن و یه رختشویی مفصل تو مدرسه راه بندازن تا بتونم پامو از مدرسه بذارم بیرون!

پنج: خدایی فکرشو بکن! تمام تابستونتو گذاشته باشی و رفته باشی مدرسه برا زدن یه نمایشگاه!
چه نمایشگاهی! کلی با شخصیت بود برا خودش! چنان ماکت های نمادین و با کلاسی درست کرده بودیم که اون سرش ناپیدا! کلی خرج کرده بودیم براش، کلی عمر، کلی مخ!!!! کلی انرژی... تا چند روز بعد از شروع کلاس ها هم طول کشید، تا بلاخره تموم شد!
هنوز حتی به صورت رسمی هم افتتاح نشده بود! قرار بود روزی که مادرا جلسه داشتن رسما افتتاح شه، قرار بود از منطقه بیان بازدید... قرار بود خیلیا بیان بازدید...!
زنگای تفریح بچه ها میرفتن برا بازدید و زنگ کلاس که می خورد، چون مراقبی نبود، در نمایشگاه رو می بستیم و مثل بچه های خوب، می رفتیم سر کلاس! دبیرستان بود و دیگه نمی شد کلاسا رو تعطیل کرد!!
دو تا ماکت آدم بودن، تو قفسه سینه‏شون خالی بود، تو یکی شمع بود... تو اون یکی عکس امام و قرآن و ... دور وبرشونم برا تلطیف فضا تا دلت بخواد تور و ابر و بال یونولیتی...
کسی که مسئول این غرفه بود یادش میره قبل از رفتن به کلاس، شمعه رو خاموش کنه و...
مقوا و تور و یونولیت و کاغذ و ... و البته یه موتور هزار، که نمی دونم باکش پر بود یا خالی...!
ظرف سه سوت نمایشگاه رفت رو هوا!
تو کلاس بودیم که با داد و هوار بچه ها و معلمای دیگه ریختیم بیرون که بدویین در رین نمایشگاه آتیش گرفته و آبگرمکن بغل نمایشگاهه، کافیه آتیش برسه بهش تا تمام مدرسه دود شه بره بالا!
هنوزم یادش می افتم... بی خیال!

ته نوشت:
1. ببخشید طولانی شد!
2. ما خودمونم تو وقت اضافه داریم می نویسیم، دیگه دعوت کردن نداره!